cacosyntheton
căcŏsynthĕton, i, n., = κακοσύνθετον; in rhet.,
- an incorrect connection of words (as, e. g. Verg. A. 9, 610): quod male collocatum, id κακοσύνθετον Vocant, Quint. 8, 3, 59; cf. Don. p. 1771 P.; Charis. p. 243 ib.; Serv. ad Verg. l. l.; Isid. Orig. 1, 33, 12; Lucil. ap. Vel. Long. p. 2214 P.
cacosyntheton, ī, n. (κακοσύνθετον), in der Rhetor. = die fehlerhafte Verbindung der Wörter, Lucil. sat. 9, 29. Charis. 271, 22. Sacerd. p. 454, 17 K. u.a. Gramm.
in exemplo quod grammaticus posuit vitiosa compositio est et ~on
cacosintheton est inordinata compositio dictionum, quod fit quando adjectivum a suo substantivo removetur
cakosinteton mala ordinatio
căcŏsynthĕtŏn, ī, n. (κακοσύνθετον), mauvaise construction dʼune phrase : Lucil. Sat. 377 ; Char. 271, 22.