cacula
căcŭla (cacula, Plaut. Ps. Arg. 2, 13 sq.), ae, m. [Sanscr. cak-, to help; cf. calon; v. Paul. ex Fest. s. h. v. p. 45 Müll.; Fest. s. v. procalare, p. 225 ib.],
- a servant, esp. the servant of a soldier: cacula = servus militis (militaris? cf. the passage foll., from Plaut.), Fest. p. 35: cacula δοῦλος στρατιώτου, Gloss.: video caculam militarem me futurum, Plaut. Trin. 3, 2, 98 (724); so id. Ps. Arg. 4; and perh., acc. to the MSS., also Juv. 9, 61, where Jahn reads casulis; cf. Weber, Juv. Excurs. in h. l.
cacula, ae, m., ein Soldaten- od. Offiziersaufwärter im Felde, militaris, Plaut. trin. 721. Vgl. Paul. ex Fest. 45, 16. – ➳ Plaut. Pseud. argum. 2. v. 13 u. 14 cācula gemessen.
~ae, servi militum
căcŭla, æ, m. , valet dʼarmée : Pl. Trin. 721, cf. P. Fest. 45.
Servus militis, vel ligna arida. Glossar. vet. ex Cod. reg. 7641. Vide Cauculæ
Cauculus 3.Onomastic. :
Cacula,Utitur hac voce Plautus. Vide Forcellin.δοῦλος στρατιωτῶν ἀκόλουθος .