cacumen
cacumen, an extremity, point, peak, top, summit
sharp summit of a hill
- I Lit. (whether horizontal or perpendicular; while culmen is an extremity projecting in height; v. Doed. Syn.; in the poets freq.; in prose rare before the Aug. per.; not in Cic.): ut altis Arboribus vicina cacumina summa terantur Inter se, the extreme top, Lucr. 1, 898. —So of tree-tops: umbrosa cacumina, Verg. E. 2, 3: fracta, id. ib. 9, 9; 6, 28; id. G. 2, 29; 2, 307; Ov. M. 1, 346; 1, 552; 1, 567; 8, 257; 8, 716; 8, 756; 9, 389; 10, 140; 10, 193; 13, 833; 15, 396; Quint. 8, 3, 10; 1, 2, 26: arborum cacumina, Plin. 10, 53, 74, § 147: ficorum, pirorum, malorum, Col. 3, 21, 11: olivae, id. 5, 11, 14 and 15; 11, 3, 37; Pall. Jan. 15, 15; id. Febr. 25, 28; id. Mart. 10, 23; 10, 35; id. Apr. 4, 1; Veg. 4, 4, 9 al.: harundinis, Plin. 16, 36, 64, § 158.—Of grass, the points of the blades, Ov. Tr. 3, 12, 12: praeacutis (ramorum) cacuminibus, Caes. B. G. 7, 73; Lucr. 6, 459.— Of the summits, peaks of mountains, Liv. 7, 34, 4; Lucr. 6, 464; Cat. 64, 240; Verg. A. 3, 274; Hor. Epod. 16, 28; Ov. M. 1, 310; 1, 317; 1, 666; 6, 311; 8, 797; 7, 804; 9, 93; Luc. 7, 75, Plin. 3, 16, 20, § 117; 6, 7, 7, § 20 al.—Of other things: pilorum, Auct. B. Afr. 47: atomi, Lucr. 1, 600: cujusque rei, id. 1, 750: ovi, Plin. 10, 52, 74, § 145; 10, 54, 75, § 151: metae, id. 36, 5, 4, § 31: pyramidis, id. 36, 12, 17, § 79: membrorum, id. 11, 37, 88, § 219: ignis, Luc. 1, 551: incurvum, of the elephant's back, Sil. 9, 584.—
- II Trop.
- A The end, limit: donec alescundi summum tetigere cacumen, until they have completely attained the limit of their growth, Lucr. 2, 1130: ad summum donec venere cacumen, to the height of perfection, id. 5, 1456: famae, Laber. ap. Macr. S. 2, 7.—
- B As a gram. t. t., the mark of accent placed over a letter, Mart. Cap. 3, § 273.
cincinnos capitis nam gesto cacumine nullos
de summo ~ine ligni deorsum cadentem
in arduo montis ~ine
harundinem curvato ~ine stantem
gemina promontorii ~ina
~ine ‥ columne leonis imaginem ‥ erectam
- 1. punt, spits [metae]; top [pyramidis; montis]; kruin [arboris]; loot [ficorum];
- 2. (Lucr.) (metaf.) de top = het hoogste, het uiterste, limiet; ➤ artibus ad summum cacumen venire de hoogste volmaaktheid bereiken;
- 3. (Laatl.) gevel, dak.
Item unum Cacumen prati prope et inter pratum supra specificatum. Item une autre poincte de pré, etc.ibid. ex Tabul.
de Chisséin Turon.
- an extremity, point, peak, top, summit: montis, Ct.: rupis, L.: arboris, V.: umbrosa cacumina, V.: praeacuta (ramorum): tumulum cacumine rupit, O.: videsne cacumen illud?peak, L.: Exserit e tepidā molle cacumen humō, O.
-
…tu quoque perpetuos semper gere frondis honores. Finierat Paean factis modo laurea ramis adnuit utque caput visa est agitasse cacumen. Est nemus Haemoniae, praerupta quod undique claudit silva vocant Tempe. Per quae Peneus ab imo effusus Pindo…
Ovid, Metamorphoses
-
…libro, in frondem crines, in ramos bracchia crescunt, pes modo tam velox pigris radicibus haeret, ora cacumen habet ; remanet nitor unus in illa. Hanc quoque Phoebus amat, positaque in stipite dextra sentit adhuc trepidare…
Ovid, Metamorphoses
-
…sistere possit, in mare lassatis volucris vaga decidit alis. Obruerat tumulos inmensa licentia ponti, pulsabantque novi montana cacumina fluctus. Maxima pars unda rapitur ; quibus unda pepercit, illos longa domant inopi ieiunia victu. Separat Aonios…
Ovid, Metamorphoses
-
…amnes, flumina subsidunt collesque exire videntur, surgit humus, crescunt loca decrescentibus undis, postque diem longam nudata cacumina silvae ostendunt limumque tenent in fronde relictum. Redditus orbis erat. Quem postquam vidit inanem et desolatas agere alta…
Ovid, Metamorphoses
-
…pars maris et latus subitarum campus aquarum. Mons ibi verticibus petit arduus astra duobus, nomine Parnasus, superantque cacumina nubes. Hic ubi Deucalion nam cetera texerat aequor cum consorte tori parva rate vectus adhaesit, Corycidas nymphas et…
Ovid, Metamorphoses
-
…cortice tectus robora conprendit frondesque elapsus in altas ingentem caelo sonitum dedit ; inde secutus per ramos victor perque alta cacumina regnat et totum involvit flammis nemus et ruit atram ad caelum picea crassus caligine nubem, praesertim si tempestas a…
Vergil, Georgics
-
…extendit in aevum Talia maerentem stellatus submovet Argus ereptamque patri diversa in pascua natam abstrahit. Ipse procul montis sublime cacumen occupat, unde sedens partes speculatur in omnes. Nec superum rector mala tanta Phoronidos ultra ferre potest natumque vocat…
Ovid, Metamorphoses
-
…et Cytore buxifer, tibi haec fuisse et esse cognitissima ait phasellus ; ultima ex origine tuo stetisse dicit in cacumine, tuo imbuisse palmulas in aequore, et inde tot per impotentia freta erum tulisse, laeva sive dextera vocaret…
Catullus, Carmina
-
…minore numero militum munitiones defendi possent. Itaque truncis arborum aut admodum firmis ramis abscisis atque horum delibratis ac praeacutis cacuminibus perpetuae fossae quinos pedes altae ducebantur. Huc illi stipites demissi et ab infimo revincti, ne revelli possent ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…campo iunctus iam stabat uterque, cum subitus per saxa fragor, motique repente, horrendum, colles et summa cacumina totis intremuere iugis. nutant in uertice siluae pinifero fractaeque ruunt super agmina rupes. immugit penitus conuulsis ima cauernis…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905