calumniose
călumnĭōsē, adv., v. calumniosus fin.
calumniōsē, Adv. m. Superl. (calumniosus), ränkevoll, böswillig, ICt. u. Spät.
Robertus B. ‥ viros religiosos nequiter et ~e vexavit
nichil in tota lite faciet ~e
sanxerunt judices ut ‥ ille super ~e invasam terram veniret suamque illam terram esse ‥ juraret
appellaciones et inbrigaciones ‥ ~e interponi
hoc ~e et diffamatorie additur
călumnĭōsē (calumniosus), par esprit de chicane, sans fondement : Dig. 46, 5, 7 || en accusant : Aug. Retr. 2, 61 || -sissime Symm. Ep. 10, 76.