calvaria
calvārĭa, ae, f. [calva, calvus].
- The skull of man, Cels. 8, 1; Vulg. 4 Reg. 9, 35: calvariae locus, id. Matt. 27, 33; of beasts: canis, Plin. 30, 6, 18, § 53: equae, asinae, Pall. 1, 35, 16.—
- II In eccl. Lat., Calvary, the place where Jesus Christ was crucified, Tert. adv. Marc. 3, 198.
calvāria, ae, f. (calva), die Hirnschale, der Schädel, Cels., Plin. u.a. – calvariae locus, die Schädelstätte (v. Golgatha), Vulg. Matth. 27, 33 u.a.
~ia,heafodpanne
~ia est anterior pars †carnei [l. cranii ] ab ossibus †carnis [? ], sic dicta propter capillorum defectionemrepetition of †carnei
fortoppe , aquililium, ~ia
~iae, dentes, mandibulae
[volucres ] alis sancti calvaria velant
~iae locus,cualmstou
cum ad ~ie locum pervenisset [Tresylian ] ut defungeretur, noluit scandere scalam
1 calvārĭa, æ, f. , crâne [de lʼhomme et des animaux] : Cels. Med. 8, 1.
2 calvārĭa, pl. n. , sorte de poisson : Enn. d. Apul. Apol. 39 ; Apul. Apol. 34.
Condemnatus ab ipsa Synodo, calvariam accepit in capite, et expulsus segregatur a sancta Congregatione.Vide Decalvare.