calumniosus
călumnĭōsus, a, um, adj. [calumnia],
- full of tricks or artifices, swindling (post-Aug.): calumniosus est, qui sciens prudensque per fraudem negotium alicui comparat, Paul. Sent. 1, 5, 1; 1, 5, 2: accusatio, Dig. 38, 2, 14: criminationes, Arn. 1 init.— Sup., Aug. Ep. 152 fin.—
- II Subst.: călumnĭōsus, i, m., a person convicted of false information, Dig. 48, 16, 3; cf. calumnia, I. B. 4.—Adv.: călumnĭōsē, artfully, by trickery, Dig. 46, 5, 7; Aug. Ep. 48. —Sup., Symm. Ep. 10, 76.
calumniōsus, a, um, Adi. m. Superl. (calumnia), ränkevoll, ICt. u. Eccl.
~a quidem ista objectio est
qui exactionem et totius ~i questus sibi ad minus bessem vendicant
dicet forsitan accusator ~us nostre accionis interpres ‥(
sit omnis fidelis, qui ~us [(AS: ] non fuit ‥, simplici purgatione dignustihtbysig
apparere debet carta in prima sui figura absque omni vituperatione, rasura vel cancellatura, quia ~am scripturam inde in judicio obtinere non convenit
molinum ibi de xvj s. ~um inter regem et Willelmum
ipsorum [monachorum ] reclamacione ~a pendente
călumnĭōsus, a, um (calumnia), qui chicane, plein de ruses, dʼartifices : Ps. Paul. Sent. 1, 5, 1 ; -sissimus, Aug. Ep. 141, 11 || subst. m. , calomniateur : Dig. 48, 16, 3.