cantabundus
cantābundus, a, um, adj. [canto],
- singing (rare: sedeo ego cantabundus et stellas numero, Petr. 62, 4: Gallus suā disciplinā scuto projecto cantabundus (constitit), Quadrig. ap. Gell. 9, 13, 16 dub. (Hertz, cunctabundus).
cantābundus, a, um (canto), sich im Gesange ergehend, singend, Petr. 62, 4.
cantābundus, (16) a, um (canto), qui chante, chantant : Petr. 62, 4.