capero
căpĕro, āvi, ātum, 1, v. a. and n. [cf. Sanscr. kamp-, to tremble] (ante- and postclass.).
- Act., to wrinkle, to draw together in wrinkles: rugis frontem contrahere, a frontibus crispis caprorum, Non. p. 8, 31: frons caperata, Pac. ap. Non. p. 204, 30 (Trag. Rel. p. 107 Rib.): caperatum supercilium, Ap. Met. 9, 16, 5; vela, furled, id. Flor. n. 23.—
- II Neutr., to be wrinkled, Plaut. Ep. 5, 1, 3 (609) (also in Non. p. 9, 1).
capero (caperro), āvī, ātum, āre (caper), I) tr. in Runzeln zusammenziehen, runzeln, frontem caperari (sich runzeln), Auson. Griphus (XXVI) 1. p. 128, 12 Schenkl: gew. Partiz. caperātus (caperrātus), a, um, gerunzelt, frons, Naev. Dol. (bei Varr. LL. 7, 107). Varr. sat. Men. 134: supercilium, Apul. met. 9, 16: vultus ipse conductus atque concurrentibus superciliis caperatus, Cael. Aur. acut. 2, 3, 16: c. vela, Ps. Apul. de deo Socr. prol. p. 2, 7 G. (p. 105 H.). Vgl. Paul. ex Fest. 48, 8. – II) intr. Runzeln machen, sich runzeln, illi caperat frons severitudine, Plaut. Epid. 609. Vgl. Gloss. Placid. (V) 15, 30 u. 51, 21 ›caperassere, in rugas contrahi‹. – ➳ Die Schreibung mit rr in vielen guten Hdschrn.; vgl. Hildebr. Apul. met. 9, 16.
pro ‥ vj ~onis de grisio ad caputia
dicit quod W. Hod delataverit quoddam †capionum ‥ precii xviij d.
una capa blodii coloris ‥ cum ~one lapidibus et perillis ac ij avibus de perillis operose context’(
postea concedant eis pannos probationis, viz. duas tunicas sine caputio et cingulum et braccas et caparonem usque ad cingulum(
frater W. de E. cum caparone probationis adhuc novitius
căpĕrō (15) (-errō), āvī, ātum, āre, ¶ 1 tr., rider, froncer [le sourcil] : caperrata frons Næv. d. Varro L. 7, 107 ; caperatum supercilium Apul. M. 9, 16, sourcil froncé ¶ 2 intr., se rider, se renfrogner : Pl. Epid. 609.