cateno
cătēno, ātus, 1, v. a. [catena],
- to chain or bind together (prob. not ante-Aug.), Col. 6, 19, 2 Schneid. N. cr.; Ven. Carm. 2, 14; cf.: cateno, πεδέω, Gloss. Vet.—More freq. in part. perf.: cătēnātus, a, um, bound with a chain, chained, fettered: Britannus, *Hor. Epod. 7, 8: janitor, Ov. Am. 1, 6, 1; Col. 1, praef. § 10; Quint. 8, 3, 69; Suet. Aug. 13; id. Tib. 64 al.: equorum linguae, Stat. Th. 4, 731.—Poet.: palaestrae (on account of their twining their limbs around one another), intertwined, Stat. S. 2, 1.—
- b Trop.: versus ex pluribus syllabis catenatos, connected, Quint. 1, 1, 37: labores, continued, unremitting, Mart. 1, 16.
catēno, āre (catena), zusammenketten, -binden, Col. 6, 19, 2. Ven. Fort. carm. 2, 17, 3.
See: catenare
cătēnō, (15) ātum, āre (catena), tr., enchaîner : Col. Rust. 6, 19, 2 ; Fort. Carm. 2, 17, 3.