celebriter
cĕlē̆brĭter, adv. [celeber],
- frequently; only in sup.: per noctes celeberrime acclamatum est, Suet. Tib. 52 Oud. (Roth, creberrime).
celebriter, Adv. (celebris), 1) oft, häufig, c. nominatus, Augustin. de haeres. 81. – Superl. celeberrime, Suet. Tib. 52, 3. – 2) = praeclare, Cassiod. chron. 2. p. 138, 673.
ad ecclesiam ‥ Westmonasterii ‥ in qua ipse ‥ die Nativitatis Domini ~riter coronatus sum
~errime
~errime divulgabitur claritudo
totum devote et ~riter etsi ‥ celeriter agens
cum cantaretur symbolum ‥, trina vice nuncii eorum [Grecorum ] ‥ “qui ex Patre Filioque procedit” replicaverunt ~riter et devote
proclamatum est ~riter quoddam torneamentum
cĕlĕbrĭter (16) (celeber), souvent : Aug. Hær. 81 ; celeberrime Suet. Tib. 52, très souvent.
Actum publice Lausduni,... regnante Heinrico victoriosissimo Francorum rege anno 30. Philippo vero filio ejus anno primo Celebriter imperante.Ubi aliæ Chartæ habent,
Feliciter.