cingula
cingula, a girdle, belt
cingŭla, ae, v. cingulum.
cingula, ae, f. (cingo), Nbf. v. cingulum (w. vgl.) = ζωστήρ, ζώνη (Gloss.), der Gurt, Gürtel, bes. der Bauchgurt für Tiere, Ov. rem. am. 236 Calp. ecl. 6, 41. – ➳ Titin. com. 138 (u. schon Non. 536, 19) steht togula (nicht cingula) u. Ov. art. am. 3, 444 lesen Merkel u. Riese lingula.
cingŭla, (16) æ, f. (cingo), sangle, ventrière : Ov. Rem. 236 ; Calp. Ecl. 6, 41.
Cengle. Glossæ Lat. Græc. :
Rigordus ann. 1188 :Cingula sunt hominum, Cingula stringit equum.
Aqua torrentis miraculose tantum excrevit, quod attigit usque ad Cingulas equorum.
Hinc Isid. lib. 30. Orig. cap. 16 :Aspicis ut pressos urant juga prima juvencos, Ut nova velocem Cingula lædat equum.
Cingula hominum generis neutri est ; nam animalium genere fœminino dicimus, has Cingulas.
Item pro una grossa Cingula, Gallice Berliere, pro batello majoris campanæ, xviij. sol.
cingula ōrum, n
- cingo, a girdle, belt: aurea, V.: pueri, a sword-belt, V.—Of beasts, O.