circumlatro
circum-lā̆tro, āre, v. a.
- Prop., to bark around hominem, Sen. Cons. ad Marc. 22, 3 leonem, Amm. 22, 16, 16.—
- B Meton., of the sea (post-class.): totum hoc circumlatrat aestus, roars around, Avien. Perieg 48.—
- II Trop., in pass.: domus circumlatratur injuriis, Symm. Ep. 8, 17 aliquem frustra occultis injuriis, Amm.22, 12, 14: eum circumlatrantes philosophi, Lact. 2, 8, 50: circumlatrantes haeretici, Aug Ep 136.
circum-lātro, āre, jmd. umbellen, I) eig.: a) v. Hunden, leonem (im Bilde), Amm. 22, 16, 16. – v. Spürhunden (Angebern), hominem, Sen. ad Marc. 22, 5. – b) v. der Flut, umtosen, Avien. descr. orb. 48. – II) übtr.: alqm frustra occultis iniuriis, Amm. 22, 12, 14: eum circumlatrantes philosophi, Lact. 2, 8, 50: circumlatrantes et circuminsidiantes maligni homines, Augustin. in psalm. 139, 11: circumlatrantes haeretici, Augustin. ep. 65, 1: illi saeviebant, illi circumlatrabant, Ps. Augustin. app. serm. 382, 2: falsorum philosophorum erroribus illo tempore circumlatrantibus, Augustin. ep. 118, 33: quae (domus nostra) multis circumlatratur iniuriis, Symm. ep. 8, 17: multorum rabie circumlatratus, Augustin. in psalm. 54, 5.
circumlatrō, (16) āre, tr., aboyer autour : catulus circumlatrans leonem Amm. 22, 16, 16, petit chien qui aboie après un lion ; cf. Sen. Marc. 22, 5 ; domus nostra quæ circumlatratur injuriis Symm. Ep. 8, 17, ma famille contre laquelle aboie de toute part lʼinjustice.