circumloqui
participium preteriti cum verbo substantivo presentis bene potest ~i presens tempus verbi sicut et preteritum
notandum est quod tria ~imur, sc. sententiam verbi, sententiam nominis et sententiam totius orationis
de circumlocutione: ‥ quandoque ~imur rem verbi, quandoque nominis
passio entis ~ens passionem convertibilem
finem ‥ ~imur, ‥ cujus exemplar ‥ optamus ‥, ut tandem ‥ desinat ‥ dici ‘idea Platonis’
per ‘divinum’ ratio causalitatis effective ~itur
tempora pleraque passivorum circumlocuta sunt