circumlatio
circumlātĭo, ōnis, f [circumlatus],
- a carrying around (post-class.): arcae, Tert adv Marc. 4, 12; victimae, Serv ad Verg. A. 6, 229.
circumlātio, ōnis, f. (circumfero), I) das Herumtragen, arcae, Tert. adv. Marc. 4, 12: victimae, Serv. Verg. Aen. 6, 229. – II) = περιφορά (s. Hier. in eccles. p. 336), das Sich-Herumbewegen, der Umlauf, Umschwung, der Kreislauf, Vitr. 9, 1, 8. Chalcid. Tim. 262: cotidiana temporis, Vitr. 9, 1, 15.
circumlātĭō, ōnis, f. (circumfero), ¶ 1 action de porter ou de conduire autour : Tert. Marc. 4, 12 ; Serv. En. 6, 229 ¶ 2 action de se mouvoir en cercle : Vitr. Arch. 9, 1, 15.