clareo
clareo, to be bright, shine
clārĕo, ēre, v. n. [clarus].
- Prop., to be clear or bright, to shine (poet.): hoc lumen candidum claret mihi, Enn. ap. Non. p. 85, 25 (Trag. Rel. v. 367 Rib.); so of stars, Cic. Arat. 5 (240); 107 (348).—
- II Trop.
- A To be obvious or clear, evident or manifest (poet. rare): quod in primo quoque carmine claret, which is evident also in the first canto, Lucr. 6, 937: mihi satis claret, with acc. and inf., Spart. Sev. 20, 4 Spald. and Zumpt N. cr.—
- B Of character, to be distinguished, illustrious, famous, renowned (ante-class.): (Fab. Maximi) gloria claret, Enn. ap. Cic. Sen. 4, 10 (Ann. v. 315 Vahl.); Turp. ap. Non. p. 85, 22 (Com. Rel. v. 152 Rib.).
clāreo, ēre (clarus), I) hell sein, glänzen, Enn. tr. 367: v. Gestirnen, Cic. Arat. 6 u. 107. – II) übtr.: a) geistig einleuchten, klar-, offenbar sein, erhellen, Lucr. 6, 937: quod autem nunc liquet et claret, Augustin. conf. 11, 20: hoc inde claret, quod etc., Amm. 24, 3, 13: mihi satis claret m. folg. Acc. u. Infin., Spart. Sever. 20, 4. – b) durch Taten, Ruhm hervorstechen, glänzen, ausgezeichnet sein, Enn. ann. 315. Turpil. com. 152: cuius nomen excellenter clarebat apud servos tuos, Augustin. conf. 8, 6. – ➳ Perf. clarui, s. clārēsco.
clārĕō, (14) ēre (clarus), intr., briller, luire : Enn. Scen. 326 || [fig.] a) briller, resplendir : viri nunc gloria claret Enn. d. Cic. CM 10, la gloire de ce héros resplendit à présent ; b) être évident : quod in primo carmine claret Lucr. 6, 937, ce qui ressort de notre premier chant.
- 1. helder zijn, glanzen;
- 2. duidelijk zijn;
- 3. door daden of roem uitmunten, bekend zijn.
clareo , es, ui, ere. n. 2.
顯明。出名。Claret insula ejus adventu 因其至島遂出名。
Suggest a Translation
See an image
顯明。出名。Claret insula ejus adventu 因其至島遂出名。
Suggest a Translation
See an image
clāreō —, —, ēre
- clarus, to be bright, shine(of the stars), C.poet. — Fig., to be renowned, be illustrious: viri gloria claret, Enn. ap. C.