coctura
coctūra, ae, f. [coquo],
- a cooking; a melting; a manner or style of cooking, Col. 11, 3, 23, p. 453 Bip.: Apiciana, Plin. 19, 8, 41, § 143; 34, 8, 20, § 96; Apic. 6, 2 al.; Pall. Nov. 1, 3.—
- II Meton.
- A A temperature of the air adapted to the ripening (of fruit), Plin. 14, 4, 6, § 55.—
- B (Abstr. pro concr.) A boiling liquid, Col. 12, 20, 4; 12, 18, 7.
coctūra, ae, f. (coquo), I) das Kochen, Absieden, Cels. 5, 27, 12. Col. 11, 3, 23. Apic. 6, 213: Apiciana, Plin. 19, 143: das Schmelzen, Sen. ep. 90, 33: die Erhitzung (des Erzes), crebrae cocturae, Vitr. 7, 9, 1. – übtr., das Reifen der Früchte, Plin. 14, 55. – II) meton., das Gekochte, Gesottene, Col. 12, 18, 7 u. 12, 20, 4: c. lentis, ein Linsengericht, Ambros. in psalm. 118. serm. 20. no. 6.
cum ‥ ~am et assaturam alimentorum in focularibus praeparatam refutaret
panes trimodo jubentur ~ae genere praeparari [cf. ], in clibano videlicet, in sartagine et in craticulaLev. ii 4–7
invenerunt tria frusta delphininae carnis quasi ‥ praeparata ad ~am
cum ‥ ~a in caldaria foco agente fervere coepisset
carnes per se imposite ~am quam amiserant admiserunt
herbas agrestes ‥ in ollam composuit et absque omnis salis ‥ commixtura decoxit; factaque tali ~a, ‥ eam ‥ quousque feteret exarescere et refrigerare permisit
exquisitam ~e artem non admodum operose exsequi
pro ~a et batura ponderis lx s. de auro
universalem medicinam hanc esse dico capitis, ubi eum [sc. accipitrem ] accipias et super nares, ubi vene junguntur, coquas, pedibusque co[m ]pedes addas ne ~as tangat
vir ei assistens in visu blanda medicantis manu malagma sustulit superpositum ~e, que secus hyrquos influentes exhauriebat humores
desiccatis ~is, cepit inferior pars corporis ‥ naturalem revocare colorem
coctūra, (16) æ, f. (coquo), cuisson : Plin. 19, 143 || fusion : Sen. Ep. 90, 33 || ce qui est cuit : Col. Rust. 12, 20, 4 || [fig.] temps convenable à la maturation des fruits : Plin. 14, 55.
- 1. het koken;
- 2. het smelten;
- 3. het kooksel.
Novitio qui nondum est benedictus, quandiu sine benedictione fuerit, non est usus aut consuetudo, ut fiant Cocturæ, aut detur ei caro ad manducandum, etiamsi in infirmaria sit multum debilis, vel fiat ulla hujusmodi medicina præter sanguinis minutionem, nisi forte tanta fuerit necessitas, pro cujus magnitudine impietas videatur non infringere consuetudinem.Eadem leguntur in S. Wilhelmi Consuetudinibus Hirsaug. lib. 1. cap. 3. Vide ejusdem libri caput 45. et lib. 2. caput 21. necnon infra vocem
Coctus 2.