collacrimo
col-lā̆crĭmo (conl- and -lacrŭmo), āvi, 1, v. n. and a.,
- to weep together or very much, to bewail, deplore (rare).
- a Neutr.: simul omnes collacrumarunt, Plaut. ap. Gell. 1, 24, 3; Ter. And. 109: conplexus me senex collacrimavit, Cic. Rep. 6, 9, 9: collacrimantes suum patriaeque casum, Liv. 26, 14, 4.—
- b Act.: histrio casum suum toties collacrimavit, Cic. Sest. 58, 123.
col-lacrimo, āvī, āre (con u. lacrimo), in Tränen ausbrechen, sich in Tränen ergießen, absol., Plaut. fr. b. Gell. 1, 24, 3. Ter. Andr. 109. Cic. de rep. 6, 9. – m. Acc. = über etw., histrio casum meum totiens (an so vielen Stellen [derselben Tragödie]) collacrimavit, Cic. Sest. 123: collacrimantes suum patriaeque casum, Liv. 26, 14, 4. – ➳ Depon. Nbf. collacrimor, ātus sum, āri, m. folg. Acc. u. Infin., cum Xerxes collacrimatus esset neminem ex tot milibus ad centum annos superstitem futurum (esse), Ps. Cic. consol. 59.
collăcrĭmō (15) (conl-), āvī, ātum, āre, ¶ 1 intr., a) pleurer ensemble : Pl. d. Gell. 1, 24, 3 ; b) fondre en larmes : Ter. Andr. 109 ; Cic. Rep. 6, 9 ¶ 2 tr., déplorer : Cic. Sest. 123 ; Liv. 26, 14, 4.
collacrimo (ō) (coll-, -lacrumo) āvī, —, āre,
- to weep in sympathy, lament together, T., C.—To bewail: casum meum: casum suum, L.