collineo
collineo, to direct straight, aim aright
col-līnĕo (conl-), āvi, ātum, āre, v. a., to direct something in a straight line, to aim (rare, and except in Cic. only postclass.).
- I Prop.: hastam aut sagittam aliquo, Cic. Fin. 3, 6, 22: manum et oculos, Julian. ap. Gell. 9, 1, 6: oculos ad umbram, Ap. Met. 9, 42, 9; id. Flor. 23.—*
- II To take a right aim, Cic. Div. 2, 59, 121; cf. Madv. Fin. p. 382.
- —Hence, collīnĕātē, adv., in a direct line; trop., skilfully, artistically; in sup., Jul. Val. Alex. M. 3, 48; so id. ib. 3, 58.
col-līneo (col-līnio), āvī, ātum, āre (con u. linea), etwas in gerader Linie richten, in gerader Linie absenden, zielen, hastam aliquo aut sagittam, Cic.: manum et oculos, Gell.: oculos ad umbram, Apul. – absol., quis est enim, qui totum diem iaculans non aliquando collineet, der nicht wenigstens einmal die wahre Richtung finden, richtig zielen sollte, Cic. de div. 2, 121.
collīnĕō ( conl- ) et -līnĭō, āvī, ātum, āre, (cum, linea). ¶ 1 tr., diriger en visant : conlineare sagittam aliquo Cic. Fin. 3, 22, viser un but avec une flèche ¶ 2 intr., trouver la direction juste : Cic. Div. 2, 121.
- 1. recht richten op, mikken op;
- 2. abs. doel treffen.
con-līneō (coll-) āvī, ātus, āre,
- to direct straight, aim aright: hastam aliquo: aliquando.