commodate
commodātē, Adv. m. Compar. u. Superl. (commodatus v. commodo), angemessen, sed usurpatum concinnius aut congruentius aut commodatius, Fronto de oratt. p. 162, 6 N.: si id commodatissime facias, Favor. b. Gell. 2, 5.
commŏdātē (commodatus), convenablement : commodatius *Fronto Orat. 162, de façon plus appropriée || commodatissime Favorin. d. Gell. 2, 5.