commixtim
commixtim, v. commistim.
commixtim, Adv. (commixtus v. commisceo), vermischt = vereint (Ggstz. separatim), Eccl. Vgl. Funk in Wölfflins Archiv 7, 497.
cui potest commisceri tertia pars athanasie vel nuclete vel diacodion singulariter vel ~im
commixtim (commixtus), en mêlant tout, pêle-mêle : Vulg. 2 Chron. 35, 8.
Modestin. Dig. 27. 1. 2. § 9. Qui habet commixtim tres curatorias, et tres tutelas. (Forc.)