complaceo
complaceo, to please greatly
com-plăcĕo, plăcŭi and plăcĭtus sum, 2, v. n. (except in Col., only ante- and postclass.).
- To be pleasing at the same time, to please also: postquam me amare dixi, complacita'st tibi, Ter. And. 645: ut et tibi et Gallioni nostro complacuerat, * Col. 9, 16, 2; cf. Gell. 17, 9, 4.—
- II To be very pleasing to: Veneri haec complacuerunt, Plaut. Rud. 3, 4, 22 (727): hoc deo complacitum'st, id. ib. 1, 3, 3 (187); cf. Gell. 18, 3, 4: ejus sibi complacitam formam, Ter. Heaut. 773; cf. Ap. Met. 4, 32, 12; Nemes. Cyn. 12.
- —Hence, complăcĭtus, a, um, P. a., pleased, favorable: Musae, Mart. Cap. 2, § 119; comp.: deus, complacitior, Vulg. Psa. 76, 8.
com-placeo, cuī u. citus sum, ēre, zugleich gefallen, auch gefallen, auch angenehm sein, bes. in älterer Prosa alci complacuisse, Plaut. rud. 727. Col. 9, 16, 2. Vulg. 2. regg. 22, 20 u. ö.; od. alci complacitum esse, Plaut. Amph. prol. 106; rud. 187. Ter. Andr. 645; heaut. 773 u.a. Gell. 18, 3, 4: später auch andere Formen, complacet, Vulg. prov. 3, 12: complaceat, Vulg. psalm. 39, 14: complacebam, Vulg. psalm. 34, 14: complacebat, Gell. 17, 9, 4: complacebit, Vulg. levit. 26, 43: complacebunt, Vulg. psalm. 48, 14: Partiz. complacitus, gefallend, gefällig, Apul. met. 4, 32; apol. 15. Nemes. cyn. 14: Compar. complacitior, Vulg. psalm. 76, 8. – Vgl. Hagen, sprachliche Erörterungen zur Vulgata S. 69.
complăcĕō, (16) cŭī et cĭtus sum, ēre, intr., plaire en même temps, concurremment : Pl. Rud. 187 ; Ter. Andr. 645 ; Gell. 18, 3, 4.
- 1. (pre- en postklass.) bevallen;
- 2. (eccl.) genoegen scheppen in.
complaceo placitus, ēre,
- to please greatly: tibi, T.