complanatio
complānātio, ōnis, f. (complano), das Ebnen, übtr., resipiscentis animae, Paul. Nol. ep. 29, 2.
alius [liber ] nominatus ‘Hortulus Animae’ in sermone Anglicano; ~ones in Isaiam; ~ones in Hieremiam
complānātĭō, ōnis, f. (complano), action dʼaplanir : Sen. Nat. 6, 1 || [fig.] P. Nol. Ep. 29, 2.