concaptivus
con-captīvus, i, m.,
- a fellow-captive, Hier. Ep. 119; Vulg. Rom. 16, 7.
con-captīvus, ī, m., der Mitgefangene, Eccl.
animadvertens circulum ferreum a pede viri cum quo constrictus fuerat decidisse, ‥ relicto ~o ‥ exivit
gremium misericordie mihi et aliis ~is meis regio nativa preclusit
redierunt versus Londonias comes Leycestrie cum rege Anglie et rege Alemannie cum multis ~is suis
[filia comitis Flandrie ] copulata est ‥ duci Burgundie, qui quondam patri suo in Anglia fuerat ~us
concaptīvus, ī, m. , compagnon de captivité : Hier. Ep. 119 || adj. : Vulg. Tob. 1, 3.