concatenatio
concătēnātĭo, ōnis, f. [concateno], a connecting, joining (late Lat.).
- I Lit., Cassiod. Var. 12, 19.—
- II Trop.
- a A concatenation, sequence: temporum, Tert. Apol. 19: causarum, Aug. Civ. Dei, 3, 30.—
- b Mentis (i. e. constrictio), fettering, binding, Cael. Aur. Tard. 3, 2, 15.
concatēnātio, ōnis, f. (concateno), I) die Zusammenkettung, fixum concatenatione navigium, Cassiod. var. 12, 19. – II) übtr.: a) die Fesselung, mentis, Cael. Aur. chron. 3, 2, 15. – b) die Verkettung, Verbindung (Ggstz. separatio), quorum omnium nodus concatenatioque, Chalcid. Tim. 203: c. temporum, Tert. apol. 19: causarum, Augustin. de civ. dei 3, 30: criminum, Fortunat. art. rhet. 3, 2. p. 121, 22 H.
mirabilis retiaculorum ~o [cf. ] manifestam omnium fidelium concordiam demonstratIII Reg. vii 18
compedum ‥ ~o ferrea clavis ferreis ‥ erat ‥ preclusa
cartilaginibus, quasi quadam concathinatione, guttur componitur, ut dilatetur et stringatur
horum versuum talis est ~o ut et prior de secundo accipiat clausulam qua dicitur ‘adversus Dominum ‥’ et secundus de priore accipiat adverbium ‘quare’
in hexametro carmine ~o versuum plurimorum solet esse gratissima
innumerabilium ~o criminum(
considerans illud [opusculum ] esse multorum ~one contextum argumentorum
fit dolorum concatenatio
arthetica est passio membrorum juncturalium ex fluxu humorum descendentium in sui concathenationem
dicitur artetica quasi ‥ artus vel juncturas tenens vel concatenans, quia juncture quasi in catena simul ligantur et tenentur, et ideo dicitur ~o iste morbus
concătēnātĭō, ōnis, f. , enchaînement ; concatenatio causarum Aug. Civ. 3, 30, lʼenchaînement des causes.