concateno
Could not find concatenatis in Logeion dictionaries.
concatenatis Verb: present active indicative 2nd plural, Verb: perfect passive participle neuter dative plural, Verb: perfect passive participle feminine dative plural, Verb: perfect passive participle neuter ablative plural, Verb: perfect passive participle masculine dative plural, Verb: perfect passive participle feminine ablative plural, Verb: perfect passive participle masculine ablative plural of concateno
con-cătēno, no perf., ātum, 1, v. a.,
- to link or bind together, to connect (late Lat.), Lact. 3, 17; Min. Fel. 17, 2.
con-catēno, āvī, ātum, āre, I) aus Kettchen zusammensetzen, loricae concatenatae, Kettenpanzer, Vulg. 1. Mach. 6, 35. – II) zusammenketten, a) eig.: hamata (primordia) esse oportet, ut possint invicem concatenari, Lact. 3, 17, 25. – b) übtr., verketten, verknüpfen = verbinden, haec sibi familiaria concatenavit, Schol. Bob. Cic. Mil. 6, 2. p. 282, 27 B.: qui iambus nec concatenatus esse potest cum consequente, Prisc. de metr. Ter. § 25: conexae igitur sibi sunt concatenataeque virtutes, Ambros. in Luc. 5. § 63: cum ita cohaerentia, conexa, concatenata sint, ut etc., da sie in solcher Verbindung, Verknüpfung, Verkettung stehen, daß usw., Min. Fel. 17, 2: concatenantur sibi epistulae nostrae, Ambros. ep. 36, 1.
See: concatenare
concătēnō, āvī, ātum, āre, tr., enchaîner ensemble : Aug. Faust. 20, 15 ; Lact. Inst. 3, 17, 26.
- 1. samenvoegen, aaneensluiten;
- 2. (metaf.) verbinden [sollicitudines angore].