condemnator
condemnator, a prosecutor
condemnātor, ōris, m. [condemno]. *
- One who gives sentence, a condemner: delicti, Tert. adv. Marc. 2, 9.—*
- II One who causes a condemnation, an accuser: Claudiae, Tac. A. 4, 66; cf. condemno, II.
condemnātor, ōris, m. (condemno), I) der Verurteiler, v. Richter, Tert. adv. Marc. 2, 9. – II) der Herbeiführer der Verurteilung, v. Ankläger, Tac. ann. 4, 66.
condemnātŏr, (16) ōris, m. , celui qui condamne : Tert. Marc. 2, 9 || celui qui fait condamner : Tac. Ann. 4, 66.
condemnātor ōris, m
- condemno, a prosecutor: Claudiae, Ta.