condecet
con-dĕcet, ēre,
- v. impers., it becomes or it is becoming, meet, seemly (ante-class.): capies quod te condecet, Plaut. Am. 2, 2, 90 (722): haud Atticam disciplinam, id. Cas. 3, 5, 24 (644): in se capessere, id. Aul. 4, 1, 4 (590): magis meretricem pudorem quam aurum gerere, id. Poen. 1, 2, 92 (301); id. Truc. 2, 1, 16 (224); Turp. ap. Non. p. 277, 9 (Com. Rel. v. 127 Rib.): cibaria me comesse condecet solum, Pomp. ap. Charis. I. p. 101 P. (Com. Rel. v. 72 ib.)
- —Hence, condĕcens, entis, P. a., becoming, seemly, fit (late Lat.); comp.: habitus, Aus. Grat. Act. 27.
con-decet, es geziemt sich, capies quod te condecet, Plaut. Amph. 722: quod haud Atticam condecet disciplinam, Plaut. Cas. 652: ornatus hic satine me condecet? Plaut. Pseud. 935: sic enim condecet illum, Vulg. Sirach 33, 30. – m. folg. Infin., Plaut. aul. 590; Poen. 305; truc. 227. Turpil. com. 127. Pompon. com. 72. – m. folg. Acc. u. Infin., senem severum esse semper condecet, Anthol. epigr. spec. I. no. XI. p. 7.
condĕcet, (14) ēre, [mêmes constr. que decet ] convenir : me, te condecet aliquid Pl. Amph. 722 ; Ps. 935, qqch. me, te convient, cf. Cas. 652 ; [av. inf.] Aul. 590.