conduplicatio
condū̆plĭcātĭo, ōnis, f. [conduplico],
- a doubling (very rare); humorously, for embracing, * Plaut. Poen. 5, 5, 18 (1297) (cf. id. Ps. 5, 1, 16 (1261)).—As a figure of speech, a repetition of the same word, = ἐπαναδίπλωσις, Auct. Her. 4, 28, 38.
conduplicātio, ōnis, f. (conduplico), I) die Verdoppelung, scherzh. = Umarmung, Plaut. Poen. 1297. – II) insbes., als Redefigur = ἐπαναδίπλωσις, die Wiederholung desselben Wortes zu Anfang des folgenden Satzes, Cornif. rhet. 4, 38.
~o est quando motu ire vel indignationis idem conduplicamus verbum: ‘tune patrem gladio crudelis nata necasti? / tune patrem, pro quo tibi mors fuerat subeunda? ’
~o est iteratio ejusdem causa amplificationis: ‘numquid sepe leges versus a me tibi versos? / numquid? ’
condŭplĭcātĭō, ōnis, f. (conduplico), ¶ 1 doublement, [plaist ] = embrassade : Pl. Pœn. 1297 ¶ 2 [rhét.] répétition dʼun mot : Her. 4, 38.
- 1. verdubbeling;
- 2. (retor.) herhaling.