congestio
congestĭo, ōnis, f. [1. congero], lit. a bringing together; hence, a heaping up, accumulation (rare and not ante-Aug.).
- I In abstr.
- A Prop.: terrae, Vitr. 6, 8, 5; Pall. Mart. 1, 4: stercorum, Pall. 1, 33, 1.—
- B Trop.: enumerationis, Macr. S. 5, 15 fin.: honorum, Mamert. Grat. Act. ad Julian. 22. —
- II In concr., that which is heaped up, a heap, mass, pile, Dig. 19, 2, 57.
congestio, ōnis, f. (congero), die Aufhäufung, I) eig., meist konkr., terrae, Vitr.: fossarum, die Ausfüllung, Vitr.: stercorum, Pallad. – II) übtr.: enumerationis, Macr. sat. 5, 15, 18: consonantium, Augustin. de dial. 5. p. 7, 20 Cr.: testimoniorum, Ambros. de inc. domin. sacr. 10, 115: nova prorsus fuit honorum deferendorum et insperata congestio, Mamert. grat. act. 22, 3.
(c1000) absque trimoda [v. l. triinoda ] necessitate ‥, id est arcis munitione, pontis emendatione, †exercitu [v. l. exercitii ] ~one
congestĭō, ōnis, f. (congero), action de mettre en tas, accumulation : [de terre] Vitr. Arch. 6, 8, 5 ; Dig. 19, 2, 57 || [fig.] congestio enumerationis Macr. Sat. 5, 15, 18, longue énumération.
- 1. het opvullen [fossarum];
- 2. (meton.) hoop, massa [terrae].