conglobatio
conglobatio, a crowding together
conglŏbātĭo, ōnis, f. [conglobo],
- a heaping, gathering, or crowding together (post-Aug. and rare): multa ignium, Sen. Q. N. 1, 15, 4: (nubium), id. ib. 5, 12, 5: fortuita (militum), Tac. G. 7.
conglobātio, ōnis, f. (conglobo), I) das Zusammenballen, c. ignium, Sen. nat. qu. 1, 15, 4: c. illa (nubium), ibid. 5, 12, 5: congregatio et c. minutissimarum guttarum, Augustin. gen. ad lit. 2, 4, 7: ex flamma surgens tenebrosa c., Cassiod. in psalm. 67, 3: ex anterioribus medicamentis facta c., Cael. Aur. chron. 4, 3, 42. – II) die Zusammenrottung, fortuita (militum), Tac. Germ. 7.
hos cecos, illos vero claudos, quosdam surdos ‥ cerneres adesse. demoniaci vero in tam miseranda ~one non defuere(
conglŏbātĭō, (16) ōnis, f. (conglobo), ¶ 1 accumulation en forme de globe, agglomération : Sen. Nat. 1, 15, 4 ¶ 2 rassemblement en corps : Tac. G. 7.
- 1. (postklass.) opeenhoping [nubium];
- 2. (Tac.) het bijeenbrengen [militum].
conglobatio , onis. f. et, v. conglobatus
See an image
See an image
conglobātiō ōnis, f
- conglobo, a crowding together: fortuita (militum), Ta.