contente
contente, earnestly, with exertion, vehemently
contentē, adv., v. contendo, P. a. fin.
contentē, adv., v. contineo, P. a. fin.
1. contentē, Adv. m. Compar. u. Superl. (1. contentus), angestrengt, mit angestrengten Kräften, a) physisch: c. pro se dicere, Cic.: usque ad vesperum contentius ambulare, Cic.: cum (plaga) est missa contentius, Cic.: contentissime clamitare, Apul. flor. 9. p. 10, 3 Kr. – b) geistig, eifrig (Ggstz. summisse), ornamentis iisdem uti, alias contentius, alias summissius, Cic. de or. 3, 212.
2. contentē, Adv. (2. contentus), eingezogen, knapp, kurz, alqm arte contenteque habere, Plaut. asin. 78: restricte contenteque vivere, Nazar. pan. 9, 3: parce contenteque vivere, Pacat. pan. 13, 3.
1 contentē (contendo), avec effort, en sʼefforçant : contentius ambulare Cic. Tusc. 5, 97, se promener en forçant lʼallure ; contentissime clamitare Apul. Flor. 9, 10, crier à tue-tête || avec fougue : Cic. Tusc. 2, 57.
2 contentē (16) (contineo), en restreignant, chichement : Pl. As. 78 ; Pacat. Pan. Theod. 13, 3.
contentē adv.with comp.
- 1 contentus, earnestly, with exertion, vehemently: pro se dicere: ambulare contentius.