convenienter
convenienter, fitly, suitably, conformably, consistently
convĕnĭenter, adv., v. convenio, P. a. fin.
convenienter, Adv. (conveniens), zusammen-, übereinstimmend, entsprechend, angemessen, m. cum u. Abl., c. cum natura vivere, Cic. – m. Dat., congruenter naturae convenienterque vivere, Cic.: constanter convenienterque sibi dicere, Cic. – m. ad u. Akk., morem magis loquendi cum sociis servastis, quam c. ad praesentem fortunae nostrae statum locuti estis, Liv. 23, 5, 4. – absol., non enim potest c. dici nihil comprehendi posse, si etc., Cic. Acad. 2, 109: Compar., convenientius licere voluerunt, Augustin. de civ. dei 2, 9: Superl., propter quod utroque numero significari convenientissime potuit, Augustin. de civ. dei 18, 44. p. 324, 29 D2.
ut quaeramus ‥ quomodo trinitas nostrae naturae Trinitatis creatricis ‥ similitudinem exprimat, hoc est quid ~ius Patri et quid Filio et S. Spiritui adjungendum
hic quod multipliciter dicitur utrique eorum ad que sic dicitur ~er aptatur
tantum vini reperitur quantum ad missarum solemnia ‥ ~er sufficere possit
si mamma ‥ prius fuerit plena et dura ~er et postea efficiatur mollis
convenientior est oratio et magis congrua que ~ius representat intentionem proferentis
potest institui principatus regalis per acquirentem plenum dominium super regionem que ~er posset habere regem
convĕnĭentĕr (14) (conveniens), conformément : convenienter cum natura Cic. Tusc. 5, 82 ou convenienter naturæ Cic. Fin. 3, 26, dʼune manière conforme à la nature ; convenienter sibi dicere Cic. Tusc. 5, 26, être conséquent dans ses paroles ; convenienter ad statum fortunæ loqui Liv. 23, 5, 4, tenir un langage en rapport avec sa fortune || -tius Aug. Civ. 2, 9 ; -tissime Aug. Civ. 18, 44.
convenienter . adv. c. et, v. convenientia
See an image
See an image
convenienter
adv.
- conveniens, fitly, suitably, conformably, consistently: dici: cum eā (naturā) vivere: naturae, H.: ad fortunae statum loqui, L.