corneolus
corneolus, horny, of horn
cornĕŏlus, a, um, adj. dim. [1. corneus].
- I Horny, of horn (very rare): introitus (auris), * Cic. N. D. 2, 57, 146.—*
- II Transf., hard, firm, Petr. 43, 7.
corneolus, a, um (Demin. v. 1. corneus) = κερατοειδής hornartig, Cic. de nat. deor. 2, 144. – übtr., hart –, fest wie Horn, bacillum, Afran. com. 224: corneolus fuit, bene aetatem ferebat, Petron. 43, 7.
iram corneolus et fluxum sanguinis arcet
j zonam de nigro corio cum una oniche in bucula et perlis et cum membris cum cornol’
~us lapis est rufus et obscurus
si inveneris in ~o sigillum sculptum ‥, hoc sigillum in anulo aureo ‥ ponas(
cornĕŏlus, (16) a, um, dim. de corneus, qui est de la nature de la corne : Cic. Nat. 2, 144 || [fig.] dur comme de la corne : Petr. 43, 7.
Sed Corneolus fuit, ætatem bene ferebat, niger tanquam corvus.
corneolus
adj.
dim.
- 1 corneus, horny, of horn: introitus (auris).