Cornelius
- subst., a designation of a Roman gens celebrated as embracing the most distinguished Roman men and women (the patrician Scipios, Sulla, the Gracchi and their mother, etc.; the plebeian Balbi, Mammulae, Merulae, etc.).—Also adj.; hence the numerous laws made by the different Cornelii, but esp. by L. Cornelius Sulla, were called Leges Corneliae; cf. Ernest. and Orell. Clav. Cicer. in Ind. Legum, p. 13 sq.; Dict. of Antiq.—Fŏrum Cor-nēlĭum, a town of the Lingones in Gallia Cisalpina, Cic. Fam. 12, 5, 2.—Hence,
- II Cornēlĭānus, a, um, adj., of or belonging to a Cornelius, Cornelian: oratio, the oration of Cicero in defence of a certain C. Cornelius, Cic. Brut. 78, 271; id. Or. 29, 103; 67, 225; 70, 232; its fragments, v. in Orell. IV. 2, pp. 446-454, and V. 2, pp. 56-81.—
- B Cornēlĭāna Castra, a place on the African coast, in the vicinity of Bagradas, named after the camp of the elder Scipio pitched there in the second Punic war, now Ghellah, Caes. B. C. 2, 24 sq.; the same place was also called Castra Cornēlĭa, Mel. 1, 7, 2; Plin. 5, 4, 3, §§ 24 and 29.
- 1. patric. geslachten met soms grote families: de bekendste waren de Scipiones, Lentuli, Sullae, Dolabellae, Cethegi; daarnaast de Cossi, Rufini (later = Sullae), Blasiones, Merulae;
- 2. pleb. families: Balbi, Cinnae, Mammulae, Sisennae; / adj. (a) Cornēlius, a, um [leges door de Cornelii gemaakt; Castra gebied tussen Utica en de rivier de Bagrada, vernoemd naar P. Cornelius Scipio Africanus Maior ter herinnering aan zijn overwinning op Hannibal]; (b) Cornēliānus, a, um.
-
…Lentulus, vindices rerum capitalium, quibus praeceptum erat, laqueo gulam fregere. Ita ille patricius ex gente clarissuma Corneliorum, qui consulare imperium Romae habuerat, dignum moribus factisque suis exitium vitae invenit. De Cethego, Statilio ,…
Sallust, Catilina
-
…cupere, si prius Ciceronem oppressisset ; eum suis consiliis multum officere. Igitur perterritis ac dubitantibus ceteris C. Cornelius eques Romanus operam suam pollicitus et cum eo L. Vargunteius senator constituere ea nocte paulo post cum armatis hominibus…
Sallust, Catilina
-
…fatentur ac Lentulum dissimulantem coarguunt praeter litteras sermonibus, quos ille habere solitus erat Ex libris Sibyllinis regnum Romae tribus Corneliis portendi ; Cinnam atque Sullam antea, se tertium esse, cui fatum foret urbis potiri ; praeterea ab incenso…
Sallust, Catilina
-
…praeterea ex equestri ordine M. Fulvius Nobilior, L. Statilius, P. Gabinius Capito, C. Cornelius ; ad hoc multi ex coloniis et municipiis domi nobiles. Erant praeterea complures paulo occultius consili huiusce participes nobiles…
Sallust, Catilina
-
…Cui dono lepidum novum libellum arido modo pumice expolitum Corneli, tibi ; namque tu solebas meas esse aliquid putare nugas, iam tum cum ausus es unus Italorum omne…
Catullus, Carmina
-
…M. Scaurus, M. Crassus, C. Curio, Sex. Caesar flamen Quirinalis, Q. Cornelius, P. Albinovanus, Q. Terentius, pontifices minores, causa cognita, duobus locis dicta, maxima…
Cicero, de Haruspicum Responso
-
…iam urbanam illam multitudinem et eorum studia qui contiones tenent adeptus es in Pompeio ornando, Manili causa recipienda, Cornelio defendendo ; excitanda nobis sunt quae adhuc habuit nemo quin idem splendidorum hominum voluntates haberet. efficiendum etiam illud est…
Q. Tullius Cicero, Essay on Running for Consul
-
…Metrodorus Scepsius Midas Miltiades Minerva Minos Mulciber Musae Musaeus Mytilenae Naevius, Cn. Hector prof. Nasica v. Cornelius Neapolis, Neapolitani Necessitas Nemeaeus leo Neoptolemus. Neptunus, Neptunii equi Nestor Nicocreon v. Timocreon Nioba Niptra v…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…sponte gerere, in regnum iniussu populi Romani aut senatus accedere, quae cum plurimae leges veteres, tum lex Cornelia maiestatis, Iulia de pecuniis repetundis planissime vetat sed haec omitto ; ille si non acerrime fureret, auderet ,…
Cicero, in Pisonem
-
…. NORBANI DECVMAE VENDITAE AGRI LEON TINI. atqui tum neque iudicium de modo iugerum dabatur, neque erat Artemidorus Cornelius recuperator, neque ab aratore magistratus Siculus tantum exigebat quantum decumanus ediderat, nec beneficium petebatur a decumano, ut…
Cicero, in Verrem