correpte
correpte, shortly
correptē (conr-), adv. [corripio],
- shortly: dicere aliquid, Gell. 6, 9.—Comp., Ov. P. 4, 12, 13.
correptē, Adv. m. Compar. (correptus v. corripio no. II, 2), kurz, geschärft, c. dicere verbum (Ggstz. producte pronuntiare), Gell. 9, 6, 3: correptius exit syllaba (Ggstz. producitur), Ov. ex Pont. 4, 12, 13.
‘ĭdem’ ~e neutrum, ‘īdem’ producte masculinum
correptē (correptus), dʼune manière brève [prosodie] : Gell. 9, 6, 3 || correptius Ov. P. 4, 12, 13.
correpte
adv.
- correptus, shortly.—Only comp: (syllaba) correptius exit, i. e. in a short vowel, O.