crebre
crēbrē, adv., v. creber, adv., 3.
crēbrē, Adv. m. Superl. (creber), dicht, alnus cr. fixa, Vitr. 2, 9, 10: crates ex tenuibus virgis creberrime textae, Vitr. 10, 14 (20), 3. – Auch Variante von 1. crebro, w. vgl.
mox letiferam sensit virguncula cladem, / crebrius hauriret si spurcas aure loquelas
Dominus ‥ ~rius in sinagoga docens fructum fidei quaesivit
~rius,gelome
ad ‥ licentiosa illa [discipline genera ] quibus in Veterum scriptis ~errime falluntur verbis innitentes
cupiditatem ‥, per quam ‥ parochiales ~rius et gravius delinquunt sacerdotes
debent fratres de elemosinaria ‥ ~re visitare loca prelibata
hec [juris positivi pericia ] ‥ lites humanas ‥ extendit ~rius quam exstiuguit
crēbrē (13) (creber), dʼune manière serrée : Vitr. Arch. 2, 9, 10 ; 10, 14, 3 || souvent : Vitr. Arch. 5, 4, 2.