criminaliter
crīmĭnālĭter, adv., v. criminalis fin.
crīmināliter, Adv. (criminalis), kriminell, ICt. u. Eccl.
quocunque ‥ causas hujusmodi civiliter seu eciam ~er prosequi volente
regius nuntius ‥ R. Britonem ‥ canonicum ‥ ~er accusavit
graviter et ~er peccasse
si delinquat ~er, morti judicatur
in criminoso ~er circumvento
crīmĭnālĭtĕr, en matière criminelle : Dig. 47, 2, 93.