criminator
criminator, an accuser, slanderer
crīmĭnātor, ōris, m. [criminor],
- an accuser, a calumniator (very rare): meus, Plaut. Bacch. 4, 7, 28 (826): in alios (opp. sui obtegens), Tac. A. 4, 1.—Of the devil, Lact. 2, 8, 6; 6, 4, 2.
crīminātor, ōris, m. (criminor), der Anschuldiger (vgl. Prob. App. 201, 1), bes. im üblen Sinne = der Anschwärzer, Verunglimpfer, Verleumder, cr. meus, Plaut. Bacch. 826. – sui obtegens, in alios criminator, gegen andere als A. (V.) auftretend, Tac. ann. 4, 1. – v. Teufel, Lact. 2, 8, 6 u. 6, 4, 2.
~ores ita sanam ejus videbant palmam quasi penitus †servum [? l. fervidum ] non tetigisset ferrum
ejus ~oris assertionem hoc infirmat quia absentem et defunctum accusat
vir ‥ apostolicus, qui ‥ causam dissensionis ‥ cognoverat, ~oribus non adhibuit fidem
generis humani hostilis ~or
diabolus ‥ Grece dicitur ‘~or’, eo quod vel ad crimina allicit ‥ vel quia electorum innocentiam falsis criminibus inficit et accusat
crīmĭnātŏr, (14) ōris, m. (criminor), accusateur malveillant, calomniateur : Pl. Bacch. 826 ; Tac. Ann. 4, 1.
criminator , oris. m. et, v. criminor
See an image
See an image
crīminātor ōris, m
- an accuser, slanderer: in alios, Ta.