crimino
crīmĭno, āre, 1,
- v. a.; collat. form of criminor, to accuse, make an accusation: aliquem apud aliquem, Plaut. Ps. 1, 5, 78 (492).— Absol.: apud aliquem, Enn. ap. Non. p. 470, 16 (Sat. v. 9 Vahl.).—
- B Pass.: Sullanas res defendere criminor, Cic. Agr. 3, 4, 13 dub. Orell. N. cr.: criminatum esse ab aliquo, Hyg. Astr. 2, 18.
crīmino, āre, s. crīminor ➳ .
crīmĭnō, āre, tr., accuser : Enn. Sat. 8 ; Pl. Ps. 493 || [pass.] Sullanas res defendere criminor Cic. Agr. 3, 13, on me reproche de défendre le parti de Sylla, cf. Char. 165, 11 ; Diom. 337, 18 ; Prisc. Gramm. 8, 14 ; Aug. Civ. 8, 21, etc. ; Hyg. Astr. 2, 18.
*crimino, as, are. et, v. criminor
See an image
See an image