crocio
crōcĭo, īre, v. n., = κρώζω,
- to cry or croak as a raven [cf. glocio, clango], Plaut. Aul. 4, 3, 2 (625); Ap. Flor. 23, p. 366, 19.
crōcio, īre (κρώζω), schreien wie ein Rabe, krächzen, Plaut. aul. 625 (wo synk. Imperf. crocibat). Apul. de deo Socr. p. 4, 6 G. (wo Hildebr. p. 110 crocare).
crōcĭō, (16) īre, intr. (κρώζω), croasser : Pl. Aul. 625.
Crociones, id est vetulos boves emere conceditur, ne longius coria perquiramus.