cruciabilis
crŭcĭābĭlis, e, adj. [crucio],
- tormenting, torturing, painful, excruciating, miserable (rare; not in Cic.): cruciabilem me accipito, Plaut. Ps. 4, 1, 40 (944) Ritschl: exitu periit, Gell. 3, 9, 7; cf. mors, Arn. adv. Gent. 2: silentio fatigatus, Ap. Met. 10, 3, 8. —
- II Susceptible of torture: animae, Lact. 7, 20, 9.—Adv.: crŭcĭābĭlĭter, with torture, Plaut. Ps. 4, 1, 40 (944) Fleck., Lorenz: interfecti, Auct. B. Afr. 46.
cruciābilis, e (crucio), I) martervoll, qualvoll, peinlich, jämmerlich, Gell. 3, 9, 7. Apul. met. 10, 3. Amm. 14, 11, 24; 20, 7, 18 u. ö. Prud. psych. 446. – II) marterbar, quälbar, animae, Lact. 7, 20, 9.
sertum serrans fit laurus nobilis, / et triumphus crux cruciabilis
crŭcĭābĭlis, e (crucio), qui torture, cruel : Gell. 3, 9, 7 ; Apul. M. 10, 3 || qui peut être torturé : Lact. Inst. 7, 20, 9.