deabuti

, Abuti, vastare. Instr. ann. 1384. inter Probat. tom. 3. Hist. Nem. pag. 66. col. 2 : Absque eo quod essent, confluerent ut tochini tochinantes et forefacientes seu alias Deabutentes. Hinc Abuti, Desaier, in Glossar. Lat. Gall. ann. 1352. ex Cod. reg. 4120.