decussatim
dĕcussātim, adv. [decusso],
- in the form of a Roman ten (X), crosswise, Vitr. 1, 6; Col. 12, 56, 1.
decussātim (in den Handschrn. gew. decusātim), Adv. (decusso), in Form einer röm. Zehn (X), kreuzweise, dec. describere, Vitr. 1, 6. § 7 u. 12: ab M ad O perducere lineas dec., ibid. § 13: rapam dec. ferramento lunato incīdere, Col. 12, 54 (56), 1: surclas dec., Apic. 7, 265: rosae dec. vinctae, Mart. Cap. 1. § 88.
illic planata decŭsatim [] vomere terra corr. to triviatim
his testibus consentientibus, quorum inferius nomina secundum uniuscujusque dignitatem utriusque ordinis decusatim Domino disponente caraxantur
decussātim (decusso), en sautoir, en forme dʼX : Vitr. Arch. 1, 6, 7 ; Col. Rust. 12, 54, 1.
Electumque Decussatim splendore venusto Affectum repetunt.