decurto
dē-curto, no perf., ātum, 1 (only in the part. praes. and perf.), v. a., to cut off, curtail, mutilate.
- I Lit.: radices, Plin. 25, 5, 21, § 53: amicum undique decurtatum, cum aures illi nasumque abscidisset, in cavea diu pavit, Sen. Ira, 3, 17: peniculamenta canteriorum, Arn. 5, p. 163.—
- II Trop., of style: mutila sentit quaedam et quasi decurtata, Cic. Or. 53, 178.
dē-curto, (āvī), ātum, āre, verkürzen, stutzen, verstümmeln, peniculamenta cantheriorum, Arnob. 5, 11. – Sonst nur im Partiz. Perf. dēcurtātus, a, um, verkürzt, gestutzt, verstümmelt, radices breves ac velut decurtatae, Plin. 25, 53: amicum suum undique decurtatum, cum aures illi nasumque abscidisses, Sen. de ira 3, 17, 3: curtos Iudaeos dixit, quia virile membrum velut decurtatum habent recisā inde pelliculā, Porphyr. Hor. sat. 1, 9, 70. – übtr., v. der Rede, (animus) mutila sentit quaedam et quasi decurtata, Cic. or. 178.
dēcurtō, (16) ātum, āre, tr., [nʼexiste quʼau part. prés.( Arn. 5, 11 ) et au part. passé] ¶ 1 raccourcir : Plin. 25, 53 ; decurtatus Sen. Ira 3, 17, 3, mutilé ¶ 2 [fig.] quædam quasi decurtata Cic. Or. 178, certaines parties (phrases) en quelque sorte tronquées.