deformis
deformis, misshapen, deformed
Could not find deformior in Logeion dictionaries.
deformior Adjective: masculine vocative singular comparative, Adjective: feminine nominative singular comparative, Adjective: masculine nominative singular comparative, Adjective: feminine vocative singular comparative of deformis
- I Departing, either physically or (more freq.) morally, from the right shape, quality, etc.; misshapen, deformed, unsightly, ugly, odious, disgusting; disgraceful, base (for syn. cf.: taeter, foedus, turpis—freq. and class.): longus an brevis, formosus an deformis, Cic. Inv. 1, 24, 35: deformem esse natum, id. Cael. 3, 6; cf.: calvitio quoque deformis, Suet. Dom. 18; and, deformissima femina (opp. pulcherrima), Gell. 5, 11, 11: opus non deforme, Caes. B. G. 7, 23, 5: nec ulla deformior species est civitatis quam, etc., Cic. Rep. 1, 34; cf. patria, id. Fam. 4, 9, 3: solum patriae belli malis, Liv. 5, 49; cf. Suet. Vesp. 8: agmen (sc. inerme), Liv. 9, 6: turba, id. 41, 3; cf. Suet. Aug. 35: spectaculum, Liv. 1, 26, 10; 31, 24; cf. aspectus (opp. species honesta), Cic. Off. 1, 35, 126: motus statusve, id. Fin. 5, 12, 35 et saep.: oratio non tam honorifica audientibus quam sibi deformis, Liv. 45, 44; cf. Quint. 9, 4, 15: blanditiae, id. 8, 3, 65: convicia, id. 6, 4, 10: libido, id. 8, 6, 40: haesitatio, id. 11, 2, 48: obsequium, servile, Tac. A. 4, 20: aegrimonia, Hor. Epod. 13, 18 et saep.: deforme et servile est caedi discentes, Quint. 1, 3, 14; so with a subject-clause, id. 9, 4, 72 (opp. foedissimum); id. 11, 3, 81 and 125; Tac. Or. 36 fin. al.; and in the comp., Plin. Ep. 1, 23, 2; id. ib. 8, 24 fin.; Val. Max. 3, 2, 6.—N. plur. as subst.: deformia meditari, shameful deeds, Tac. A. 14, 15.—* Poet. with gen.: deformis leti, Sil. 1, 166.—Adv. (post-Aug.): dēformĭ-ter.
- a Misshapenly: formati, Ap. Met. 8, p. 214, 4.—
- b Inelegantly; disgracefully: sonat junctura, Quint. 8, 3, 45: dicet multa, id. 11, 1, 82: vivo, Suet. Ner. 49.—Comp.: deformius errasse, Sulpic. Sev. Dial. 1, 6, 6. —*
- II Shapeless: animae, Ov. M. 2, 554.
quid enim ~ius ‥ quam Deo timorem ‥ denegare
matronae rugosae forte figuram / vidit in extasi deformem fronte vetusta
fedus, ‥ ~is, turpis velful
~em,atole ‥, ~es,unwlitig
~ishiwleas
vir bonus post cenam fit melior, malus autem a cena redit ~ior
dolens in sanctuario Dei fieri picturarum ineptias et ~ia quedam portenta
pavo ‥ habet pedes ~issimos et rugosos
aperti sunt oculi ‥ ut sciam me nudum erubescamque rursus me ~em
nisi te, Domine, donante, qui miris modis curas infirmitates nostras, formas ~ia
- 1. misvormd, mismaakt, wanstaltig, lelijk [corpus; iumenta]; ➤ domus aliquando pulchra, nunc ~ ruinis; ~ urbs veteribus incendiis ac ruinā erat;
- 2. (Ov.) vormloos, amorf [animae];
- 3. beschamend, eerloos, onterend, smadelijk [opus; obsequium onderworpenheid; blanditiae]; ➤ deformia meditari iets onbehoorlijks; nec ulla deformior est species civitatis quam (Cic.);
- 4. smakeloos, ongepast [pertinacia].
Statuimus, quod nullus de cetero alicubi accipiatur in Monachum... claudus, surdus, monoculus, Deformis aliter gilbosus.
- de + forma, misshapen, deformed: deformem esse natum. — Formless, without shape: animae, O.—Unsightly, ugly, hideous, loathsome: qui senes ac deformes erant: iumenta, Cs.: agmen, L.: harundo, V.: campus Leontinus, desolate: aegrimonia, H.: de formior species civitatis.—Unbecoming, humiliating: oratio sibi, L.: obsequium, Ta.—Plurn. as subst, disgraceful conduct: deformia meditari, Ta.
-
…prato, aut subiecta terunt curvae vineta carinae ; et, modo qua graciles gramen carpsere capellae, nunc ibi deformes ponunt sua corpora phocae. Mirantur sub aqua lucos urbesque domosque Nereides, silvasque tenent delphines et altis incursant ramis…
Ovid, Metamorphoses
-
…Crassus apud M. Perpernam iudicem pro Aculeone cum diceret, aderat contra Aculeonem Gratidiano L. Aelius Lamia, deformis, ut nostis ; qui cum interpellaret odiose, audiamus inquit pulchellum puerum Crassus ; cum esset arrisum, non…
Cicero, de Oratore
-
…quod vitium cum in hac privata cotidianaque vita levis esse animi atque infirmi videtur, tum vero nihil est tam deforme quam ad summum imperium etiam acerbitatem naturae adiungere. qua re illud non suscipiam ut quae de iracundia dici solent…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…tuae. nunc vero nec locus tibi ullus dulcior esse debet patria, nec eam diligere minus debes, quod deformior est, sed misereri potius nec eam multis claris viris orbatam privare etiam aspectu tuo. denique, si fuit…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…Africani castratam esse rem publicam, nolo stercus curiae dici Glauciam ; quamvis sit simile, tamen est in utroque deformis cogitatio similitudinis ; nolo esse aut maius, quam res postulet tempestas comissationis ; aut minus comissatio tempestatis ; nolo…
Cicero, de Oratore
-
…Quae enim cum aliqua perturbatione fiunt, ea nec constanter fieri possunt neque iis, qui adsunt, probari. Deforme etiam est de se ipsum praedicare falsa praesertim et cum irrisione audientium imitari militem gloriosum. Et quoniam omnia persequimur…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…contineantur. Sic deinceps omne opus contexitur, dum iusta muri altitudo expleatur. Hoc cum in speciem varietatemque opus deforme non est alternis trabibus ac saxis, quae rectis lineis suos ordines servant, tum ad utilitatem et defensionem urbium…
Julius Caesar, Gallic War
-
…non criminibus sed vocibus maledictisque celebratum est, id numquam tam acerbe feret M. Caelius ut eum paeniteat non deformem esse natum. sunt enim ista maledicta pervolgata in omnis quorum in adulescentia forma et species fuit liberalis. sed…
Cicero, pro Caelio
-
…; exspectatur ab omnibus supplicium. iste quasi praeda sibi advecta, non praedonibus captis, si qui senes ac deformes erant, eos in hostium numero ducit ; qui aliquid formae aetatis artificique habebant, abducit omnis, non nullos…
Cicero, in Verrem
-
…Leontinus, cuius antea species haec erat ut, cum obsitum vidisses, annonae caritatem non vererere, sic erat deformis atque horridus ut in uberrima Siciliae parte Siciliam quaereremus ; labefactarat enim vehementer aratores iam superior annus, proximus vero…
Cicero, in Verrem