deglubo
dē-glūbo, no perf., ptum, 3, v. a., to peel off; to shell, to husk. *
- I Lit.: granum eo folliculo, Varr. R. R. 1, 48, 2.—
- II Transf.
- A To take off the skin; to skin, flay (rare): se vel vivum, Varr. ap. Non. 158, 22; cf. maenam, Plaut. Poen. 5, 5, 33 (1312): pecus, Tiber. ap. Suet. Tib. 32 fin.: murem, Marc. Empir. 16 med.—*
- B In an obscene sense, Aus. Epigr. 71, 5.
dē-glūbo, glūpsī, glūptum, ere, abschälen, abhäuten, a) Hülsenfrüchte: granum folliculo, Varro r. r. 1, 48, 2. – b) leb. Wesen, abhäuten, schinden, se vel vivum, Varro fr.: deglupta maena, Plaut.: mus gliris degluptus, Marc. Emp.: boni pastoris est tondere pecus, non deglubere, Tiber. b. Suet. – absol. = Onanie treiben, Auson. epigr. 67, 7. p. 214 Schenkl. – ➳ Nbff. nach der 1. Konjug. deglubat, Gloss. II, 41, 24: deglubasse, Tert. de pall. 3: ›deglubata, recoriata‹, Gloss. V, 284, 58.
See: deglubere
dēglūbō, (16) ptum, ĕre, tr., peler, écorcer : Varro R. 1, 48, 2 || écorcher : Pl. Pœn. 1312 ; Suet. Tib. 32 || sens priapéen : Aus. Epigr. 71, 5.
➳ vulg. 1re conj. deglubare : Tert. Pall. 3 ; Gloss.