About
Menu

dejudicare

dejudicare [CL] 1 to judge, decide: a (w. matter as obj.); b (w. pers. obj.); c (absol.). V. et. dijudicare 2. a spiritualis ‥ qui ex fide ~at omnia Gardiner CC 246.  b Jeroboam, ~ans populum GlC Int. 180.  c ut ‥ ipso ‥ audiente ac ~ante, quam immeritus eadem convicia sim perpessus appareat Bede Pleg. 17. 2 to decide, determine, decree: a (w. inf.); b (w. acc. & inf.); c (w. ut). V. et. dijudicare 3. a 811 rex has terrulas ‥ archipontifici donare ‥ firmiter pleniterque ~avit CS 335.  b a786 si rector rerum omnium istius vitae in itenere me longius super te sudare ~at (Lit. Abb. Ripon) Ep. Bonif. 131.  c 840 (11c) ibi Merciorum optimates ~averunt illi ut male ac injuste dispoliati essent in suo proprio CS 430. 3 to condemn (person). b to condemn (food) as unfit. V. et. dijudicare 4. ipse [Juppiter] ‥ Thebanos ~avit, Grecos exaltavit Alb. Lond. DG 15. 7.  b 1330 panis pistorum captus et ~atus coram majore et aldermannis MGL III app. 420.

Saved

Recent