delenitor

dēlēnītor (delin-), ōris, m. [delenio],

• one who softens down, soothes, wins over: judicis, Cic. Brut. 70, 246.

dēlēnītor (dēlīnītor), ōris, m. (delenio), der Gewinner einer Person, cuius (iudicis) delenitor esse debet orator, den gerade der Redner gewinnen soll, Cic. Brut. 246: ille (Orpheus) immanium beluarum delenitor, Apul. flor. 17. p. 27, 11 Kr.

dēlēnītŏr, ōris, m. (delenio), celui qui adoucit, qui charme : Cic. Br. 246.

dēlēnītor ōris, m

• delenio, a soother, charmer: cuius (iudicis) orator.