delibatio
dēlībātĭo, ōnis, f. [delibo],
- a taking away from, diminishing (post-class.): hereditatis, Dig. 30, 113; Tert. adv. Marc. 1, 22.—
- II The first fruit, sample, representative portion: quod si delibatio sancta est, et massa, Vulg. Rom. 11, 16.
dēlībātio, ōnis, f. (delibo), die Hinwegnahme, Verminderung, Florent. dig. 30, 116 pr. Chalcid. Tim. 32 C. u. Eccl.
est ~o prava ex aliqua re assumptio, ut ex pomis, vel ex cibo, vel ex potu
cursim ‥ cuncta de cetero prosequemur, ut posteritati potius materie ~o quam historie narratio tradi videatur
pauperes sufficienter recreati usque ad nove messis ~onem pascebantur
fama ~onis [? l. debilitationis ] ejus et egritudinis extreme ‥ multis viris sacris innotescens eosdem ad ‥ visitationem invitavit
dēlībātĭō, ōnis, f. (delibo), action dʼôter de, de prélever sur, dʼentamer : Dig. 30, 113 ; Tert. Marc. 1, 22.