delibuo
dē-lĭbŭo, ŭi, ūtum (dēlībūta comas, Prud. Psych. 312), 3, v. a. [LIBUO = λείβω, cf. ἀλείφω], to besmear, anoint with a liquid: delibuo καταβρέχω, ἐλαιῶ, βρέχω, Gloss. Cyrill. (in the verb. finit. only late Lat.).
- I Lit.
- α Verb. finit.: eum unguentis delibuit, Sol. 12: unguentis delibuitur, Tert. Cor. mil. 12.—
- β Part. perf.: multis medicamentis propter dolorem artuum delibutus, Cic. Brut. 60, 217; cf. Quint. 11, 3, 129: delibutus unguentis, Cic. ap. Non. 309, 2; cf. Phaedr. 5, 1, 12; capillus, Cic. Rosc. Am. 46, 135: (meretrices) Miserae, ceno delibutae, Plaut. Poen. 1, 2, 55 (264): tetra sanie, Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106: atro cruore, Hor. Epod. 17, 31: cf. dona (Medeae), id. ib. 3, 13: labra pingui ceroto, Mart. 11, 98, 6: unguento, Vulg. Amos, 6, 6. —
- II Trop. (only in the part. perf.): delibutus gaudio, Ter. Phorm. 856: senium luxu delibutum, Plin. 4, 12, 26, § 90.
dē-libuo, buī, būtum, ere (vgl. λείβειν, λιβάς), mit einer fetten Feuchtigkeit benetzen, bestreichen, im verb. finit. nur b. Solin. 12, 9 u. Tert. de cor. mil. 12. – Häufiger im Partic. Perf. Pass., res aut caeno oblita aut rubricā delibuta, Cornif. rhet.: funes pice delibuti, Serv.: cruenti et humano sanguine delibuti (von Seeräubern), Sen. rhet.: delibutus caeno, Plaut.: sanie delibutae, Pacuv. fr.: delibutus unguentis, Sen. rhet. u. Phaedr.: u. so bl. d. capillus, balsamiert, Cic.: u. m. griech. Acc., luxuria delibuta comas, Prud. – übtr., delibutus gaudio, vor Freude trunken, Ter.: delibuto senio luxu, nachdem sie im Alter noch einmal geschwelgt, Plin.: melleo delibutus eloquio iam tertiae Nestor aetatis, Auson. – ➳ Partiz. dēlībūtus gemessen b. Prud. psych. 312.
dēlĭbŭō, (14) bŭī, būtum, ĕre, tr., oindre [employé surtout au part.]: multis medicamentis delibutus Cic. Br. 217, imprégné dʼune multitude dʼonguents ; delibuto capillo Cic. Amer. 135, avec les cheveux parfumés || [fig.] : delibutus gaudio Ter. Phorm. 856, nageant dans la joie ; senium luxu delibutum Plin. 4, 90, vieillesse plongée dans la débauche.